logo_02jpg        Randland | VI - Meer Holo-’s en potholes   logo_02jpg


Promenade-11


De volgende ochtend, na fantastische strudel, de échte uit Lviv, zo staat op de menukaart van wat wel een Alpenchalet lijkt en het hoogtepunt is van de kuurpromenade – ja, ook Troeskavets werd opgestoten in de ka-oe-ka vaart – en na sloten espresso, amerikano en cappuccino, bekoelt onze cafeïne-euforie meteen aan de rand van Troeskavets, zelfs onze stoïcijnse Peugeot verbleekt bij het zien van de uitvalsweg naar ons vandaagse reisdoel. Ja, juist nu we linea recta de bergen in popelen, zit dat weggetje, de kortste weg naar bergdorp Skole, meteen vanaf het begin zo hopeloos vol potholes, kniediep zo te zien, en er rijdt geen kip, dat we besluiten om om te rijden via hoofdwegen – ach hadden we die pothole-hint in later dagen maar net zo serieus genomen …

 Wij dus zwaargemoed de bergen weer uit, erlangs en het volgende dal in, over een egale, pothole-loze en navenant drukke E-weg.


Welaan, al omrijdend kunnen we een museum met Bojken-cultuur bezichtigen.
 Museum met wat-cultuur?
 O, o, welhaast te lastig voor verafgelegen kustrand-Europeanen, maar het zuiden van Galicië, van Oekraïne, van zuidoost Polen ook, en van Oost-Slowakije, is het domein van de Rusíny (verNedertaligd geen ‘Russen’, foei, maar Roethenen[1]), die weer onderverdeeld zijn in drie volkeren: Bojken, Lemken en Hoetsoelen.

Volg je het nog?

 Tja, besef dat je eigen land er vanuit de rest van de wereld net zo één-volkig uitziet als voor jou Oekraïne tot nu toe was. Rond en in de Oekraïense Karpaten dus de Roetheense minderheid van Bojken, Lemken en Hoetsoelen.
 Maar niet te veel informatie ineens, daarom over het Bojken-cultuur-museum slechts dit: slaapverwekkend! En dat ligt niet aan de dappere Bojken maar aan het museum zelf: déjà vu van de musea uit het reëel-bestaande socialisme van vóór 1989 – we hoeven nog net geen oversloffen om de schoenen om het linoleum te sparen. Snel vluchten we naar een trendy кава aan de overkant van de boulevard, waar we alle museum-aantekeningen uit dit reisverslag schrappen. Voor straf.



[1] Rusíny zijn geen Russen maar Roethenen, een veelgemaakte fout. Zo zijn Belarusy ook geen Wit-Russen – dat zou Poetin wel willen – maar Wit-Roethenen. Er zijn ook Rood-Roethenen. En ‘onze’ Roethenen heten voluit Karpato-Roethenen.



© Paul Braamberg 2022.



Over de transcriptie der Cyrillische plaatsnamen:
De officiële regels zijn gebaseerd op de Engelstalige uitspraak, niet op de onze. Daarom schrijven we o.a. Kiëv en Kolotsjava en Drohobytsj en niet Kiev/Kyiv en Kolochava en Drohobych; en Choest en niet Khust.