logo_02jpg        Randland | I - De Zone   logo_02jpg


Promenade-3 - naar de verboden Zone

Weken geleden al hebben onze creditcards een Engelstalige dagexcursie naar de Zone geboekt. De rit vanuit Kiëv recht naar het noorden, - met een comfortabel busje, rustige chauffeur en verplichte gids, - duurt twee uur.

 Dan hoge hekken en slagbomen, het lijkt wel het IJzeren Gordijn uit onze jeugd. De gids haalt alle paspoorten op, die buiten door een bewapende soldaat worden gescand. Opletten dat je het goeie paspoort terugkrijgt!

 We rijden de Zone in. Straling te zien noch te voelen. Wat zien we wel? Geen landschapsloos maankraterschap, zoals onze bruinkoolafgravingen, de Zone lijkt eerder een gewone, weliswaar ontvolkte, streek.
 ‘O ja, net zo’n knusse West-Europese Achterhoek van vóór de ruilverkaveling.’
 ‘Kijk daar, een ruïne.’
 ‘Nee, joh, er komt rook uit de schoorsteen.’
 We vragen het de gids.
 ‘Kan niet, mag niet,’ zegt hij.
 We krijgen geen beschermende kleding. ‘De weg is grondig schoongemaakt,’ deelt de gids mee. ‘Absoluut geen gevaar voor wie maar een paar uur blijft.’


© Paul Braamberg 2022.




Over de transcriptie der Cyrillische plaatsnamen:
De officiële regels zijn gebaseerd op de Engelstalige uitspraak, niet op de onze. Daarom schrijven we o.a. Kiëv en Kolotsjava en Drohobytsj en niet Kiev/Kyiv en Kolochava en Drohobych; en Choest en niet Khust.